شطرنجا

چهارشنبه سی و یکم مرداد 1386 ساعت 18:30

 

        از این که در قسمت نظرات وبلاگ تایید نظر می گذارم از دوستان خوبم عذرخواهی می کنم. دلیلش بی انصافی بعضی از آشنایان است که نمی دانم چرا دارند تهمتهای ناروا می زنند و حکمهای نابجا صادر می کنند و در دادگاه خودشان ما را محکوم کرده اند.بر خلاف میلم این تایید هست تا زمانی که دوستان بدانند راه اشتباه رفته اند.

                                                                        به سین

یک لیوان چای می ریزم

(برای کسی که می خواهدعاشق ترین آدم دنیا باشد)

ومی گذارم روی میز و می نشینم روی صندلی               روبروی تو

(می خواهیم شطرنج بازی کنیم ومن که ...)

اول توشروع می کنی

با آن چشمهای تارعنکبوتی زیبا

که روی صفحه شطرنج قل می خورند

وسپید حرکت می کنی             در زمینه هایی که من سیاه هستم

وپیش می روی

روی خاکستری ترین سطح یک انسان

(که می خواهدعاشق ترین آدم دنیا باشد)

- اصلا فکر نمی کردم به این زودی از چشمهای تو بیفتم

(درحالیکه افتادم)

وبعد سربازهای پیاده از راه می رسند

 وپادشاه مرا کت بسته پیش تومی آورند

 وزمینه ها ادغام می شود

مثل همیشه وُ                           درانتزاعی ترین شکل ممکن

فیلهایمان یاد هندوستان می کنند

وتوبا اسبهای روشن وبراق

قلعه های تاریک قلب مرا فتح می کنی

وکیشم می دهی

ومات....

- اصلا فکر نمی کردم تو زیباترین آدم دنیا باشی

 با طرحهای سیاه وسپیدی که حرکت می کنی روی این زمینه خاکستری

(در حالی که هستی)

وبعد حواسم پرت حرکت بعدی می شود          که زنگ تلفن......

خودت بودی

با آن صدای ساده و باور نکردنی

-اصلا فکر نمی کردم به این زودی از چشمهای تو...

(در حالی که... )

قطع می کنم 

و تو آن طرف میز           روبروی من              نیستی

با آن چشمهای تار عنکبوتی زیبا

ومن ادای عاشق ترین آدم دنیا را

 درمی آورم

                                             اردی بهشت۱۳۸۱

 

نوشته شده توسط حمید تقی آبادی | موضوع: | لینک ثابت |

مشهدا

پنجشنبه یازدهم مرداد 1386 ساعت 12:2

                                                                 

                                                                        به حسین دیلم کتولی

 

 

در را که باز کردم دیدم مشهد معتاد شده/ با آن چهره ی زردش

دیدم تا من برسم پای پنجره، شهر از دست رفته

گفتم از پای آن پنجره تا در/ هزار کوه و بیابان است

اقیانوس سرها بالا می آمد

گفتم حتمن امام رضا دستگیره را محکم می کند/ روی این نگاه

دستهام دعا می کردند

از هزار قاب عکس کنده شدم

افتادم وسط صحن

پاهام سفت می شدند/ رگ ها همه آبی

آهوی روی دستم راه می رفت/ سمت حرم

 

گفتم به سوزن هایی که روی این بازو خورده قسم!

لااقل به این تصویر بی زبان رحم کن

 

مشهد بستش را زده بود/ نشسته بود پای ضریح

نیشابور و توس تاریک می شدند

آستینم را بالا زدم

گفتم شاید امام رضا دستگیره را محکم کند روی این شهر/ با آن گنبد زردش

دیدم تا من برسم پای پنجره.../ از دست رفته است

پس آهو را برداشتم/ انداختم روی شهر

بعد

در را برداشتم/ انداختم روی شهر

پنجره را برداشتم/ انداختم روی شهر

گنبد طلا را برداشتم/... نه گذاشتم

خالکوبی دستم را هم

نوشته شده توسط حمید تقی آبادی | موضوع: | لینک ثابت |